میراث

در نقطه‌ای هر جامعه‌ای باید با یک سؤال ساده روبرو شود: آیا چیزی می‌سازیم که از ما بماند؟ تمرکز بر نیازهای فوری آسان است — برنامه آخر هفته، اجاره این ماه، لجستیک این رویداد. این‌ها مهمند و توجه می‌طلبند. اما اگر مراقب نباشیم می‌توانند تمام افق دید ما شوند، و جامعه‌ای که فقط حال را مدیریت می‌کند دلیل خاصی برای انتظار آینده ندارد. کودکانی که اکنون در کلاس‌های ما می‌نشینند در ده سال آینده بزرگسال خواهند بود. برخی از آن‌ها کسانی خواهند بود که برنامه‌ها را اداره می‌کنند، کلاس بعدی را تدریس می‌کنند، لجستیک و امور مالی را مدیریت می‌کنند. آنچه از تجربه الآنشان حمل می‌کنند شکل می‌دهد که در آن زمان چه توانایی‌هایی داشته باشند. نه فقط دانش — هرچند دانش هم مهم است — بلکه این حس که این جامعه ارزش بخشیدن دارد، که آمدن ارزش دارد، که اسلام زندگی‌شده از طریق اهل‌بیت چیزی واقعی و پایدار است، نه فقط مجموعه‌ای از تکالیف موروثی. ...