مجلس

هر جامعه‌ای لحظاتی دارد که می‌تواند به هر طرف برود — لحظاتی که یک برنامه آرام محو می‌شود یا پایه می‌گیرد و رشد می‌کند. این لحظات به ندرت خودشان را اعلام می‌کنند. فقط می‌گذرند، و بعداً می‌فهمید چه اتفاقی افتاد. مجالسی که به نام اهل‌بیت برگزار می‌شوند در طول قرن‌ها و در سراسر قاره‌ها زنده مانده‌اند. در زیرزمین‌ها، در اتاق نشیمن‌ها، با صدای آهسته در شرایطی که به سختی می‌توانیم تصورش کنیم برگزار شده‌اند. کسانی که آن مجالس را زنده نگه داشتند همیشه منابع یا آسایش یا زیرساخت جامعه‌ای پایدار که اکنون ما داریم را نداشتند. ایمان داشتند و یکدیگر را. ...