زندگی روزمره

وسوسه‌ای هست که برنامه جمعه شب را به عنوان ذکر بدانیم — رویدادی که ذکر در آن اتفاق می‌افتد — و همه چیز دیگر را زندگی عادی بدانیم که ذکر در آن نیست. این تقسیم قابل فهم است، اما درک نادرستی از هدف این گردهمایی‌هاست. برنامه‌ها جایی نیستند که ذکر زندگی می‌کند. جایی هستند که عادت ذکر ساخته می‌شود. امام علی (علیه السلام) ذکر خدا را چیزی توصیف می‌کند که باید انسان را در هر حالی همراهی کند — در حال راه رفتن، نشستن، دراز کشیدن. قرآن هم زبان مشابهی دارد و صاحبان خرد ناب را کسانی توصیف می‌کند که خدا را ایستاده و نشسته و بر پهلو یاد می‌کنند. این توصیف یک برنامه هفتگی نیست. توصیف یک جهت‌گیری است — شیوه‌ای از حرکت در زندگی عادی که بخشی از آگاهی انسان همیشه به سوی مهم‌ترین چیز متوجه است. ...