جوانان

در نقطه‌ای هر جامعه‌ای باید با یک سؤال ساده روبرو شود: آیا چیزی می‌سازیم که از ما بماند؟ تمرکز بر نیازهای فوری آسان است — برنامه آخر هفته، اجاره این ماه، لجستیک این رویداد. این‌ها مهمند و توجه می‌طلبند. اما اگر مراقب نباشیم می‌توانند تمام افق دید ما شوند، و جامعه‌ای که فقط حال را مدیریت می‌کند دلیل خاصی برای انتظار آینده ندارد. کودکانی که اکنون در کلاس‌های ما می‌نشینند در ده سال آینده بزرگسال خواهند بود. برخی از آن‌ها کسانی خواهند بود که برنامه‌ها را اداره می‌کنند، کلاس بعدی را تدریس می‌کنند، لجستیک و امور مالی را مدیریت می‌کنند. آنچه از تجربه الآنشان حمل می‌کنند شکل می‌دهد که در آن زمان چه توانایی‌هایی داشته باشند. نه فقط دانش — هرچند دانش هم مهم است — بلکه این حس که این جامعه ارزش بخشیدن دارد، که آمدن ارزش دارد، که اسلام زندگی‌شده از طریق اهل‌بیت چیزی واقعی و پایدار است، نه فقط مجموعه‌ای از تکالیف موروثی. ...

آموزش دینی را به شکلی اختیاری تلقی می‌کنیم که هرگز با ریاضی یا زبان چنین نمی‌کنیم. کودکی که نمی‌تواند بخواند مشکل جدی دارد. کودکی که به بزرگسالی می‌رسد و نمی‌داند امام حسین (علیه السلام) کی بود، واقعه غدیر یعنی چه، یا چرا از اهل‌بیت پیروی می‌کنیم — این به نوعی عادی تلقی می‌شود. ارزش دارد یک لحظه با این موضوع بنشینیم. اولین کلمه‌ای که به پیامبر ﷺ وحی شد «اقرأ» بود — بخوان، یاد بگیر، با دانش درگیر شو. این اتفاقی نبود. اسلام با فرمانی برای تفکر، جستجو و فهمیدن آمد. اما برای بسیاری از خانواده‌های ما، یادگیری اسلامی جای دوری در برنامه هفتگی دارد — اگر اصلاً جایی داشته باشد. ...